Reč, znanje i trajanje
Logopedski centar za obrazovanje Samoglasnici osnovan je 21. marta 1996. godine i već decenijama predstavlja jedno od najznačajnijih mesta za rad, edukaciju i razvoj u oblasti govora, jezika i sluha.
Sa sedištem u Beogradu, u ulici Maksima Gorkog 13/2, Centar „Samoglasnici“ svoj rad zasniva na kontinuitetu, stručnosti i dubokom poštovanju prema reči kao osnovi ljudske komunikacije.
Od 4. marta 2002. godine, Centar je zvanično naučno-nastavna baza
Defektološkog fakulteta Univerziteta u Beogradu – odsek logopedija,
a od 10. marta 2003. godine i Medicinskog fakulteta Univerziteta u Beogradu
za specijalističke studije rehabilitacije sluha i govora.
Rad Centra organizovan je radnim danima, a po potrebi i subotom i nedeljom, u skladu sa individualnim potrebama.
Ranko Vuković – život posvećen glasu i reči
Ranko Vuković je trenutno najstariji i najiskusniji aktivni logoped u Centru „Samoglasnici“.
Njegov profesionalni put ima i poseban istorijski značaj: on je prvi logoped u Srbiji i bivšoj Jugoslaviji (od Slovenije do Makedonije) koji je otvorio sopstvenu privatnu logopedsku praksu.
Njegov prvi kabinet, „Kabinet za glas, govor i sluh VeRa“, nosio je lično značenje –
„Ve“ po imenu supruge Vesne,
„Ra“ po njegovom imenu.
Kabinet „VeRa“ je vremenom prerastao u „Vera plus“, zatim u
Specijalističku ordinaciju iz oblasti dečje psihijatrije „K.G.G.S.“,
da bi na kraju izrastao u današnji Centar za edukaciju „Samoglasnici“, sa sedištem u Beogradu.
Sve ove promene dešavale su se kao prirodan odgovor na potrebe vremena i tržišta, ali i zahvaljujući stručnoj nadogradnji i specijalizaciji njegove supruge,
Vesne Vuković, dečjeg psihijatra.
Nauka, logopedija i poezija – iste dubine, različiti jezici
Pored višedecenijskog naučnog, stručnog i edukativnog rada, Ranko Vuković neguje i duboku posvećenost pisanoj reči.
Za njega, nauka i logopedija nisu samo profesija, već velika i trajna ljubav, jednako snažna kao i ona prema poeziji.
Rad sa glasom, govorom i jezikom predstavlja temelj njegovog profesionalnog identiteta, dok poezija ostaje prostor ličnog izraza, slobode i unutrašnjeg dijaloga. Te dve oblasti se ne razdvajaju – one se prirodno dopunjuju.
U njegovom stvaralaštvu, naučna preciznost i poetska osećajnost postoje uporedo:
reč je istovremeno predmet proučavanja i sredstvo umetničkog izraza.
Knjige i odabrane korice koje potpisuje Ranko Vuković predstavljaju svedočanstvo o autoru koji je čitav život posvetio reči – u nauci, u praksi i u poeziji.
